تلگرام همچنان فیلتر،اعصابمو بهم میریزه این محدودیت جدید..البته واسه منی که جز خوندن مطالب چندتا کانال کاره دیگه ای باهاش ندارم نباید زیاد ناراحت کننده باشه...اما نمیدونم چرا بیقرارم...شاید چون اونی که باید باشه نیست تا جایی که این بیقراری منو دوباره کشوند اینجا و وادارم کرد به نوشتن...اینم یجور خالی شدنه....وقتی تمام دل مشغولیاتو با سیاه کردن کاغذای دفترت پر میکنی...دفترم یعنی اینجا،صفحه صفحه ی وبلاگ..ازین حرفا که بگذریم بیچاره اونایی که زندگیشون ازین طریق میگذره..ولی بالاخره باید از یه جایی شروع کرد یا نه؟وقتی اینجور برنامه ها هدفشون جز تیشه به ریشه زدن اسلام و قران نیست..چرا باید ازشون حمایت و استفاده کنیم...وقتی به این مسائل فکر میکنم دلم میگیره...وقتی به چشم خودم میبینم تاثیراتی که روی ادمای دوروبرم گذاشته...از کجای این قصه باید گفت؟من بد،من بد،من بد...اما با این حالم دلم میسوزه که تواین دوره زمونه دیگه کسی دغدغه دین و مذهبشو نداره...یجور ناجور چسبیدیم به این دنیا...اونقدر که انگار قراره تا ابدالدهر توش بمونیم..از کجای این قصه باید گفت،از کجاش.... +دوشنبه شب هجده دی ماه،همه چی خوبه..حتی موهام! زمستون،تن عریون باغچه،چون بیابون درختا،با پاهای برهنه،زیر بارون نمیدونی،تو که عاشق نبودی چه سخته مرگ گل برای گلدون چه تلخه،باید تنها بمونه قلب گلدون مث من،که بی تو ،نشستم زیر بارون زمستون

اووووووفففف

تا اینجا که خوب پیش رفتم،ادامه ش هم توکل به تو،،تو که بهم نزدیکی،خیلی نزدیکتر ازون چه که حتی خودت گفتی..!

برچسبها: خدا خدا خدا

چی میتونه سخت تر از انتظار باشه؟چی؟دوباره رفتم تو حالت اغما،انگاری گیر کرده باشی بین مرگ و زندگی...بازم لحظه ها برام وایسادن و تکون نمیخورن...دلم میخواد ببینم اونروزی رو که باخیال راحت دوباره کتاب خوندنو شروع کنم...اخ که چقدر دلم تنگ واسه قدیم...ولی تا کارام جور نشه،نمیشه یه نفس راحت کشید...مغزم اینجوریه الان،،خطططططخططططییییییی

شما مردمی که دنبال آزادی بودین،خب چیشد اینم نتیجه ش...ببین کار به کجا رسیده که مجازیو فیلترینگ کردند،از همه چی که بگذریم،چرا یه سری ادمای احمق این وسط میشن قربانی و گول حرفای بظاهر دلسوزانه غربو میخورن...یعنی براتون عبرت نمیشه،یعنی تاحالا نفهمیدین که هدف این پشتیبانی کردناشون چیه؟!فقط امام زمان به دادمون برسه تا خلاص شیم ازین وضعیت..فقط خداکنه این قائله بیشترازین ادامه پیدا نکنه و مسئولین بفهمن درد واقعی مردم رو...

آه خدایا،اول از همه ممنونم که منو متوجه اشتباهم کردی و قبل از اینکه دیر بشه فرصت جبران و توبه رو بهم دادی....منه لعنتی چیکار کردم؟همش اینو از خودم میپرسم....یا فاطمه زهرا.....خدا منو ببخش...هرچی فکر میکنم...اصلا انگار اونموقع مسخ شده شیطان شده بودم....خجالت میکشم از خودم از تو.... چطور اون حرفا به زبونم اومد؟چیشد یدفعه ای اخه...قلبم از شدت درد داره کنده میشه...فقط میتونم بگم که جبران میکنم...و امیدی جز بخشش از درگاهت ندارم خدای بزرگم.... + دوازدهم دی ۱۳۹۶ 23:2 مهروماه

خدایا،میبینی...همش گند میزنیم..مثلا شدیم بنده..ولی جز گناه و روسیاهی و پیروی از شیطان و این نفس لعنتی چیزی به بار نمیاریم..اگه مارو به بدترین عذاب هاتم دچار کنی،حق شکایت نداریم...تو برای ما هستی و ما برای تو....چرا پس غیر تو؟!پ.نوشت:چهارشنبه سیزده دی،هوای سرد و باد شدیدی که میوزه..فضای خونه بخاطر اتفاق دیروز کمی سرد و ساکت..و منم به انتظار..انتظاری که نمیدونم چی میشه تهش،خوب یا بد.احتمالا همه منتظرن واسه سرزنش کردنم...فقط خدا تو میدونی... + سیزدهم دی ۱۳۹۶ 9:1 مهروماه

بالاخره تموم شد..سراومد این انتظار...

مامان و بابا مخالف سرسخت این کارن...در جواب جرو بحثای بابا چیزی نمیگم،این حرف نزدنه به ضررمه..ولی نمیتونم جوابی بهش بدم.با خودم میگم من بیست و چندسالمه،یعنی هنوز به اون حد از عقل و شعور نرسیدم که خودم نتونم برای ایندم یه تصمیم کوچیک بگیرم...چرا فکر میکنین هنوز بچه م؟!

دوباره اومدم اینجا،همون پاتوق همیشگی،پاتوق تنهایی ها و خاطرات خوب و بد زندگی....دیشب،شب یلدا...احساس کردم یخورده فرق داشت با سالهای قبلش...دیگه دلتنگی نیومد سراغم،بغضی گلومو نگرفت،اشکی گوشه ی چشمام جا خوش نکرد....!همه چیزش خوب بود،بعد از ترس و وحشتی که از زلزله ی شب قبلش به جون همه افتاده بود،"دی ماه"اما خوب ازمون پذیرایی کرد،ماه من........!با خودم میگم کاش همیشه یلدا بود،داداشی میخنده ازین حرفم،من ولی جدی گفتم این آرزو رو....و اون نفهمید چرا...!!!تو دورهمی شب یلدا فال حافظش چیز دیگه ای بود...خوشم میاد خاله جان همیشه پایه ی این برنامه ها هست و پشتمه....برعکس مامان که همیشه ی خدا میزنه تو ذوقم،شاید منم از مامان ارث بردم این اخلاقشو........عجیب که حافظ از درددل هممون باخبر بود!!!!هههههههه........خاله جان خیلی ذوق کرده بود و به نیت چندنفر فال گرفت،مرتضی و ابوالفضل،راضیه و نرگس...سمیه و شوهرش...مامان و بابا و عموجان..حتی بابابزرگ...قشنگ تو کاسه ی هممون گذاشت جناب حافظ.... ولی تو حافظ،از کجا فهمیدی غمی که تو دلمه،که باهاش زندگی میکنم و پشت چهره شادم قایمش کردم،ههههههه،خندم میگیره،بهم میگی دنیا دوروزه برو دنبال چیزای باارزش تری و فراموش کن هرچی که آزارت میده....محض فانم که باشه،ولی فکرمو مشغول خودش کرد،به خودم میگم ساده ای بخدا!!!به خودم جواب میدم:آره خب من خیلی ساده و خنگم!!!

راهی جز عمل واسه مامان نمونده،اون درد میکشه و من بیخیال،کاش میشد کاری بکنم براش..خدایا دلمون به تو خوشه و امیدی جز تو نداریم...به خودم میگم همه چی درست میشه..خداروشکر مسئله نگران کننده ای نیست... ماجرای دوشب پیش خیلی عجیب بود،آدما چطور میشه که اینقدر از خدا دور میشن و تا آخرین مرحله گناه و کثافت پیش میرن و چقدر خوشبختن اونایی که نگاه و رحمت الهی ازشون کنده نمیشه و دوباره فرصت جبران پیدا میکنن... عاقبتمون به کجا میکشه،خدای بزرگ باوجود تمام گناه ها و روسیاهیم جز به رحمت و بهشتت گمان به چیز دیگه ای نمیبرم...آتشت برای ما نیست و چقدر زیبا این موضوع تو دعای کمیلت بیان میشه...من عاشقش شدم با همه ی وجودم... + ششم دی ۱۳۹۶ 9:58 مهروماه